Waarom zwijgen geen optie is
In een gesprek met collega-raadslid Nicolien Boekhoudt spraken we over maatschappelijke en politieke thema’s die ons werk raken. Eén daarvan was de positie en zichtbaarheid van de lhbtqi+-gemeenschap. Onderwerpen die thuishoren in de gemeenteraad, juist omdat ze gaan over gelijkwaardigheid, veiligheid en het recht om jezelf te kunnen zijn.
Nicolien vertelde wat haar overkwam nadat zij hierover vragen stelde in de raad. Wat volgde was geen inhoudelijk debat, maar een stroom aan haatdragende reacties: seksisme, ontmenselijking en persoonlijke aanvallen. Niet op haar standpunten, maar op haar persoon. Alleen omdat zij opkwam voor mensen die zichzelf willen kunnen zijn.
Wat zij beschrijft laat mij niet onberoerd. Achter zulke berichten schuilt steeds dezelfde boodschap: jij hoort er niet bij. Die boodschap raakt niet alleen één raadslid, maar iedereen die zich inzet voor gelijkwaardigheid en inclusie.
We zien dat de acceptatie van de lhbtqi+-gemeenschap onder druk staat. Dat maakt het extra zorgelijk dat volksvertegenwoordigers worden aangevallen wanneer zij dit onderwerp agenderen. Als haat bepaalt wie zich nog durft uit te spreken, raakt dat de kern van onze democratie.
Politiek mag scherp zijn. Meningsverschillen horen erbij. Maar intimidatie en ontmenselijking overschrijden een duidelijke grens. Politici mogen nooit het zwijgen worden opgelegd door angst.
Ik spreek mij hier bewust en persoonlijk uit. Vanuit de overtuiging dat zwijgen geen optie is. Niet voor haar. Niet voor mij. En niet voor iedereen die staat voor gelijkwaardigheid.
