“Heeft flyeren eigenlijk nog wel zin?” Die vraag krijg ik in campagnetijd regelmatig.
Mijn antwoord is simpel: ja. Niet vanwege de flyer zelf, maar vanwege de gesprekken die ontstaan.
Samen met Ishan en collega Andre ging ik de straat op in Barendrecht. Gewoon doen wat ik de afgelopen vier jaar eigenlijk altijd heb gedaan: de samenleving in, mensen ontmoeten, luisteren en ophalen wat er leeft.
Tijdens het flyeren kwamen we een groep jongeren tegen die aan het rolskaten waren. Ishan stapte op hen af en vroeg hoe oud ze waren en of ze al mochten stemmen. Ze bleken net 18 te zijn geworden. Stemgerechtigd dus. Maar stemmen? Daar hadden ze eigenlijk nog niet echt over nagedacht.
Ishan legde uit dat de verkiezingen eraan komen en dat politiek ook over hún toekomst gaat: over woningen, voorzieningen, sportplekken en hoe Barendrecht eruitziet. Het mooie was dat het gesprek echt iets deed. Aan het einde zeiden ze: “We gaan in ieder geval stemmen.”
Kijk, dan weet je weer waarom je dit doet.
Voor mij is campagne niet alleen zenden, maar vooral ontmoeten. De afgelopen jaren heb ik mij altijd midden in de samenleving bevonden. Bezoeken, gesprekken voeren, luisteren naar verhalen van inwoners. Campagnetijd is eigenlijk een verlengstuk daarvan. Een moment om die betrokkenheid nog verder te vergroten.
Lang verhaal kort: een paar flyers minder in de tas, maar een paar jonge kiezers hopelijk richting het stemhokje.
En als kers op de taart sloten we de dag nog even af bij Wiedajiboedhoe voor een drankje en een goed gesprek.
