Amin Imsirovic neemt afscheid als kinderburgemeester van Barendrecht
Een jaar kinderburgemeester zijn is meer dan een ambtsketen dragen, aanwezig zijn bij bijzondere momenten en naast de burgemeester staan. Dat maakte Amin Imsirovic tijdens zijn afscheid in de gemeenteraad op indrukwekkende wijze duidelijk. Hij keek terug op wat hij heeft bereikt, maar hield ons als volwassenen tegelijkertijd een spiegel voor.
Tijdens de raadsvergadering van 22 september nam Amin afscheid als kinderburgemeester van Barendrecht. De burgemeester sprak zijn grote waardering uit voor de manier waarop Amin zich het afgelopen jaar heeft ingezet. Hij omschreef hem als betrokken, gedreven en gevat en benadrukte dat Amin zich vastbeet in belangrijke en soms gevoelige onderwerpen. Ook wees hij erop dat Amin de gemeente bruikbare adviezen heeft meegegeven waarmee verder kan worden gewerkt.
Amin liet vervolgens zelf zien hoeveel er in één jaar kan gebeuren wanneer kinderen daadwerkelijk ruimte krijgen om hun ideeën om te zetten in actie.
Hij wilde naar eigen zeggen niet alleen het gezicht of uithangbord van de kinderburgemeester zijn, maar daadwerkelijk iets bereiken voor kinderen in Barendrecht. Daarbij richtte hij zich onder andere op buitensluiting en eenzaamheid. Samen met jongerenwerk en Jimmy’s werd een gratis filmavond georganiseerd voor kinderen die in de zomer niet op vakantie konden. In samenwerking met Sociaal Hart kwam er een spelletjesmiddag en via het Jeugdsportfonds konden twee kinderen een jaar lang karate beoefenen, waarbij ook de benodigde spullen werden geregeld.
Maar misschien was wat Amin tijdens zijn afscheid zei minstens zo belangrijk als wat hij het afgelopen jaar heeft gedaan.
Hij vertelde open over zijn persoonlijke ontwikkeling. Het kinderburgemeesterschap heeft hem meer zelfvertrouwen gegeven. Hij leerde beter spreken en contact te maken met verschillende mensen. Een van de belangrijkste lessen die hij zelf benoemde, was dat persoonlijke verhalen mensen raken en dat jezelf durven zijn ertoe doet.
Amin leerde daarnaast veel over hoe een gemeente werkt en wat ervoor nodig is om van een plan daadwerkelijk tot actie te komen. Grote plannen kosten tijd, soms veel meer tijd dan je als kind vooraf denkt. Tegelijkertijd ontdekte hij dat je met creativiteit, enthousiasme, vriendelijkheid en doorzettingsvermogen wel degelijk iets in beweging kunt krijgen.
Juist daarom vond ik zijn twee boodschappen aan de gemeenteraad en het college zo belangrijk.
Amin vroeg ons allereerst niet te vergeten dat achter de functie van kinderburgemeester nog altijd een kind staat. Er waren weken waarin hij meerdere verplichtingen als kinderburgemeester had, terwijl school, huiswerk, sport, vrienden en zijn gewone leven gewoon doorgingen. Zijn advies aan de begeleiding van zijn opvolger was daarom helder: blijf steeds kijken of wat van een kinderburgemeester wordt gevraagd ook daadwerkelijk haalbaar is voor een kind.
Zijn tweede boodschap ging nog een stap verder. Als een gemeente ervoor kiest om een kinderburgemeester te hebben en zegt de stem van kinderen belangrijk te vinden, moet daar volgens Amin ook goede ondersteuning tegenover staan. Niet alleen de mooie momenten, uitnodigingen en officiële gelegenheden, maar voldoende begeleiding, tijd, ondersteuning en ruimte voor eigen ideeën.
Daar zit voor mij precies de kern van kinderparticipatie en kinderrechten. Kinderen een stem geven is niet hetzelfde als kinderen alleen laten aanschuiven. Het vraagt van ons als volwassenen dat we luisteren, ruimte creëren om daadwerkelijk mee te doen en ook bereid zijn iets te doen met wat kinderen ons vertellen.
Namens PRO Barendrecht hebben raadsleden Arie Kooijman, Astrid van Egmond en ik Amin bij zijn afscheid met bloemen bedankt voor zijn inzet. Een gebaar van waardering voor een jaar waarin hij de stem van kinderen op zijn eigen manier naar voren heeft gebracht.
Kinderrechten en kinderparticipatie verdienen wat ons betreft blijvende aandacht. Een kinderburgemeester die ons zelf vertelt wat goed ging én wat beter kan, moeten we serieus nemen. Kinderen een stem geven betekent immers ook luisteren naar wat zij ons meegeven en daar waar mogelijk naar handelen.
Mooi was ook de manier waarop Amin zich rechtstreeks tot zijn opvolger richtte. Hij moedigde haar aan vragen te stellen, te zeggen wat zij belangrijk vindt en ook aan te geven wanneer iets te veel wordt. Je hoeft niet alles te kunnen, zo hield hij haar voor. Je bent tenslotte kinderburgemeester, met de nadruk op kind. Aan de volwassenen gaf hij vervolgens de verantwoordelijkheid mee om haar te helpen die ruimte ook daadwerkelijk te krijgen.
Daarmee sloot Amin zijn jaar eigenlijk af zoals hij het heeft ingevuld: niet alleen door terug te kijken naar zichzelf, maar ook door iets achter te laten voor degene die na hem komt.
Dank je wel, Amin Imsirovic. Voor je inzet, je eerlijkheid, je ideeën en vooral voor het feit dat je ons eraan hebt herinnerd dat kinderen niet alleen de toekomst van Barendrecht zijn. Ze maken vandaag al deel uit van onze gemeente en verdienen vandaag al een stem.
